Ноч Зіма
Верш
Аўтар: Сяргей Дарожны
1929 год
Белымі пялёсткамі
Іншыя публікацыі гэтага твора: Зіма (Зіма цяпер і сьнегу па калені…).

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




ЗІМА

Зіма цяпер і сьнегу па калені,
Ні сьцежак, ні дарог няма.
Цярусяцца і падаюць сьняжынкі памаленьку.
Зіма, зіма.

Ў палёх сьнягоў сярэбраная ціша
Асела белаю і звонкай сівізной.
Ізноўку думы галаву маю калышуць,
Ізноў, ізноў.

Ня сьпіцца мне, ня сьпіцца мне і часта.
Палае сьнег барвовістым агнём…
Ня ведаю чаго, на радасьць ці няшчасьце,
Зьлятаецца сюды з паўночы вараньнё.

На белы сьнег садзяцца і садзяцца,
Крыламі веючы над полем цемнату…
................
Гады, гады, міне ўжо скора дваццаць,
А дні сьняжынкамі лятуць, лятуць.

*

Ня помню я, даўно было ці не.
Такою-ж песьняю ці мо‘ зусім другою,
Я называў яе калісьці на вясьне —
Дзяўчынай любаю і дарагою.
Ня помніцца цяпер, даўно было ці не.

Тады над полем чырванелі далі
І вецер паінакшаму тады зусім зьвінеў,
Як быццам нехта на сярэбраных цымбалах
Пяяў няскончаныя песьні мне.
Тады над полем чырванелі далі.

Сяджу і думаю адзін, як месяц.
Цяпер зіма і сьнегу па калені,
Ні сьцежак, ні дарог няма.
Цярусяцца і падаюць сьняжынкі памаленьку
І далі тонуць у сівы туман.
Цяпер зіма і сьнегу па калені.

Сяджу і думаю адзін, як месяц,
Нікога не пакрыўдзіўшы, далёкіх любых клічу…
Ласкава шастаюць завеі сьнежнай песьняй,
Ласкава шастаюць у лозах ніцых.
Сяджу і думаю адзін, як месяц.

А за вакном глыбокія сьнягі, сьнягі.
Хто сьцежку першую пратопча між дуброў,
Хто першы прыдзе радасны і дарагі
Над вёскаю разьвесіць струны правадоў?!
А за вакном глыбокія сьнягі, сьнягі.