Скрозь электрычныя агні
Цягнік на поўдзень мераў мілі…
А восень прала туманы,
Ды ткала жоўтыя тканіны.
Агульнай ростані імпэт
Пераганяў начныя цені…
Праз вокны кожнага купэ
Глядзелі розныя імкненьні.
Адзін пакінуў дзесьці грым,
Другі сямейныя клапоты,
А трэці вёз у дальні Крым
Свае няшчасныя сухоты.
Яму так дораг наш пэйзаж
І колер восенскіх настурцый…
…Сухоты здаў-бы у багаж,
Каб да кагосьці зноў вярнуцца.
І нават сонныя агні
Яго тугою затужылі…
Аб розных дзівах на зямлі
Тут разважалі пасажыры.
У кожным русе гаманіў
Грамадзкай думкі горды выраз:
— Няма на сьвеце лепшых дзіў,
Як наша творчая імклівасьць.
Па рэйках стомлены імпэт
Пераганяў уласны стукат…
І толькі нейкае купэ
Хавала нейчы чорны смутак.
Забыўшы нават слодыч сна
Там нехта хмуры, як магіла,
Стаяў ля чорнага акна
З тугой і дзікаю агідай.
Пад мерны лязгат,
Мерны стук,
Пад перазвоны рэек звонкіх
Яму здалося:
Пара рук
Да шыбы шкла прыстыла звонку.
Ён адхіснуўся ад акна,
А потым доўга хмурыў бровы,
Што ўласных пальцаў не пазнаў
На шкле таемны адлюстровак…
Хоць ноч халодная маўчыць,
А ўсё-ж дрыжаць яго калені…
— Няўжо няможна уцячы
Ад чорных думак і сумленьня?!.
І нават пальцаў тонкі рух
Зрабіўся страшны,
Нібы краты…
Вось імі толькі-што глаўбух
Зрабіў заклятую растрату.
А навакола гаманіў
У кожным русе горды выраз:
— Няма на сьвеце лепшых дзіў,
Як наша творчая імклівасьць!.
А за акном,
А за акном,
Дзе ноч туманы карагодзіць,
Народ крывавым мазалём
Шляхі пракладываў стагодзьдзям.
Радзелі пушчы і лясы,
Між дзікіх сёл,
Між дзікіх шатаў —
Расьлі да неба карпусы —
Асілкі сонечнага заўтра…
..........
Вагона цёмнае акно
Ён адчыніў кароткім рухам…
І вырваўся магільны стогн
З грудзей растратчыка-глаўбуха.
— Няхай шукаюць там сьляды,
Сьляды зладзейскае растраты... Я сам сябе для грамады
Назаўсягды,
Таксама страціў.
Імчы цягнік,
Імчы хутчэй,
Прымі зямля свае дарункі!..
…Крывавы сноп жывых касьцей
На рэйках хруснуў чорным клункам…
А за акном,
А за акном,
Дзе ноч туманы карагодзіць,
Народ крывавым мазалём
Шляхі пракладываў стагодзьдзям.
9-IX—29 г.
|