Лукішкі (1929)/Да паноў судзьдзяў

У дэфэнзыве Да паноў судзьдзяў
Верш
Аўтар: Алесь Салагуб
1929 год
Заходняя Беларусь

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




ДА ПАНОЎ СУДЗЬДЗЯЎ

Грамадаўцу Ф. Акінчыцу прысьвячаю.

О, служкі-найміты даляра!
Дарэмны вашыя патугі.
Вам ня стрымаць народны стругі,
Дзе Нёман, Днепр, Вяльля і Шчара.

Народ устаў, ўстрапянуўся,
Як волат, спаўшы цяжкім сном.
Арліным вокам азірнуўся,
Ўзмахнуў крылом…

Паны!

Вам не вярнуць часоў прыгону,
Ужо зьмяніўся шмат мужык, —
Пазнаў газэту і цягнік.
І чуць ня хоча путаў звону.

Пазналі ў лёхах дэфэнзывы
Салодкасьць „Заходняй культуры“,
Дзе ток пушчалі цераз жылы,
Ў скляпеньнях цёмных і панурых.

Наўчылі ў турмах галадоўкі
Цаніць культуры вашай смак,
Дзе шампалы, з гумы вяроўкі
На плечах клалі сьмерці знак.

Жыцьцёвы досьлед, сэрца раны
Сказалі нам, хто вораг наш,
Пакіньце-ж нас, тыраны!

Ад нашых дзетак вы ўкралі
Бацькоў, аратых і сыноў, —
Краіны лепшых змагароў
Ў катух сьцюдзёны ўпакавалі.

Парваць вы прагнеце струну, —
Народу нэрвы, мазгі, сілу,
Каб Беларусь загнаць ў магілу,
У „Вронкі“ — душную: турму.

Пакіньце думаць аб прыгоне
У нашай роднай старане.
На кроўю зрошаным загоне
Зара народная ўзыйдзе.

Народу, нёсшага ярмо,
Вам млосна бачыць адраджэньне,
Парыў да творства і натхненьне
Сарваць нявольніцтва кляймо.

Вам цяжка з праўдай пагадзіцца,
Што вольным можа быць народ;
Што можа сьвет з людзьмі зьмяніцца
Жыцьця, падзеяў вечны ход.

Крывёю плачце, ды дарэмна,
Вам не вярнуць мінулых дзён.
Дзе колькі год было йшчэ цёмна,
Там сонца пырскае з вакон.

Лукішкі.
8-X—27 г.