Межы (1929)/I/Нешта стукае

Сярод нас Нешта стукае
Верш
Аўтар: Алесь Гурло
1929 год
Я ўспомніў
Іншыя публікацыі гэтага твора: Нешта стукае…

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




НЕШТА СТУКАЕ…

Нешта стукае у сэрцы моцна —
Можа радасьць, а можа туга,
Можа ткуцца жыцьцёвыя кросны,
Можа рвецца апошняя гаць,

Што гаціў я ў ліпнёвыя ночы,
Што гаціў у прадвесьнія дні.
Не адчуць, не згадаць, не спрарочыць:
Ці гараць, ці мо‘ тухнуць агні.

Можа проста мне нешта здалося,
Толькі што — я ня ведаю сам;
Толькі знаю: яшчэ ня восень
І ня вяне яшчэ краса.

Сэрцу, ведама, цесна у грудзях,
Яно рвецца ў прасторы, каб жыць:
Часам проста самотаю нудзіць,
Часам водгук спаткае чужы.

І тады, вось тады гэтак моцна
Праклякоча задзірысты гнеў,
А часінаю горна і млосна
Разам з сэрцам бывае і не.

1925 г.