Старонка:Беларускі правапіс (1943).pdf/50

Гэта старонка не была вычытаная

Частка ІІІ

А. Правапіс знакаў прыпынку

§ 1. Пункт (.)

Правіла 1. Пункт ставіцца:

1) У канцы апавядальнага сказу; пункт ставіцца і перад злучнікамі і, а, але, калі імі пачынаецца новы самастойны сказ, прыкл.:

Ціха. Глуха. Хоць-бы зык чалавечага голасу. І нейкая жуда абхапіла Андрэя.

Моцна сьпіць узімку шырокая рака. Глядзіш і здаецца, яна мёртвая. Але гэта толькі здаецца… Жыве рака.

У навальніцу на сэрцы і боязна, і неяк вясёла разам. А хмара усё чарнее. Вакол пацямнела.

2) Пункт ставіцца пры скарачэньні ведамага слова, прычым скарачэньне слова робіцца пасьля зычнага, прыкл.: 5 руб. (рублёў), 1942 г, (год); і г. д. (і гэтак далей).

3) Пры азначэньні скарочанага імя (ініцыяламі) ужываюцца першыя літары іменьняў і пасьля іх ставіцца пункт, прыкл: А. Гарун, М. Зарэцкі, Я. Лёсік.


§ 2. Клічнік (!)

Правіла 2. Клічнік ставіцца:

1) У канцы клічнага сказу, прыкл.:

Ты, зялёная, дуброва, расьцьвітай і шумеці добрай славай пачынай!

Краю мой родны, столькі ты зносіў нядолі!

Ох, як міла, весяленька ў родненькім куточку!

2) Пасьля сказаў, якія выражаюць загад ці просьбу, калі яны вымаўляюцца з клічнай інтанацыяй, прыкл.:

Прыдзі пад вечар ты на поле ды палюбуйся ім, саколе!

Гэй, за работу, брацьці, скарэй!