Старонка:Збор твораў (Гартны, 1929—1932). Том 1.pdf/64

Гэта старонка не была вычытаная

ПЕСЬНЯ ЖНЯІ

Пад сярпом маім крывым
Жыта хутка гнецца,
Сноп за снопам у радкі
Покладам кладзецца.

Не баюся сьпёкі я
Сонца агнявога
І ня чую, што баляць
Рукі, крыж і ногі.

Пот ліецца ручайком,
Смага забірае;
Я-ж вясёлая ўсё жну,
Жну ды падпяваю.

Час пасьпешна так ляціць —
Скора вечар будзе,
І я нівачку сваю
Так дажну, як людзі,

Ды пасьпею мо‘ яшчэ
У снапы зьвязаці.
Ох, люблю люблю сваё —
Сваё жыта жаці.

Як сажну яго я усё
І зьвязём дахаты,
Будзем хлеба на год мець,
Будзем мы багаты.