Старонка:Зямля (1928).pdf/166

Гэта старонка не была вычытаная

Каморнік нездаволена заўважыў:

— Яны стаяць там...

— Нічога, пастаяць ды падыдуць.

І яшчэ, паглядзеўшы ў твар каморніку:

— Век стаяць ня будуць.

Каморнік зразумеў і ўскіпеў. Працягнуў Алесю руку і сказаў:

— Часу мне няма чакаць іх. Бывай.

Алесь паціснуў яму руку і пашоў назад, у канец, да мужчын. Каморнік увашоў у вузкі Барановічаў двор. Адчуваў сябе лёгка, як чалавек, які скончыў цяжкую справу, і цяпер перад ім толькі добрыя вынікі. У адчыненых сенцах Ганна падсявала муку, запыленая ёю, рухавая, з голымі рукамі. Ён стаў на парозе, усьміхаючыся ёй.

— Толькі ня ўздумайце памагаць, — сказала яна жартаўліва.

— А от памагу.

— Ідзеце ў хату, а то я вас запылю ўсяго.

— Я не баюся.

— А от і пабаіцеся, як усяго абсыплю мукою.

— Абсыпце.

— Ах, які паслушны.

— Гэта як калі.

Памаўчалі.

— Сапраўды, ідзеце, а то...

— А то замінаю?

— Не...

— Не, не!..

Ён падышоў да яе і палажыў руку ёй на плячо, так, як рабіў часта, толькі цяпер больш рашуча. Гэтую цьвёрдасьць і сілу яго рукі яна адчула адразу... От ён палажыў абедзьве свае рукі ёй на плечы. Яна неяк разам апусьціла сіта на