Старонка:Зямля (1928).pdf/28

Гэта старонка не была вычытаная
ІІ

Вецер плыў з надхмарнае вышыні. Шырокасьць і напорнасьць яго весялıла сэрцы. Весялілася-ж і зямля ў пустэчах палявога іржышча. Каля кустоў птушкі ўзьнімаліся і гойдаліся ў неабдымным імчаньні паветра. Сінія далягляды былі маўклівымі і думнымі, як і той дзень, шумны толькі ветрам ды жоўклым лісьцем на кустох і сухім, раскіданым па траве пад імі. Аўсянае іржышча хмурна жаўцела; зелянілася густым каліўём згрызенае травы і палявога зельля. Дарэшты высыхаў апошні авёс; мала яго засталося на полі, і мяцёлкі яго шумелі суха і сіратліва. Коняй цягнула да гэтых прывабных мэтлікаў.

Ападаў ветравы холад і цяплела надвор'е.

Аднак-жа вецер густа халадзіў цела, і Мацьвеяў Юрка ўтульваўся ў свой кажушок. Ён стаяў пад жоўтаю, выгінастаю крушынаю, тонкаю і малою, і глядзеў на поле. Дробнае лісьцё сыпалася на яго. Тамаш — грузны і раскудлачаны, сядзеў каля кустоў, курачы з вечнага свайго вішнёвага папяросьніка; моцна адхаркваўся і пляваў на траву. Вецер шавяліў яго бараду і разьвяваў сіні дым яго папяросы. Прачышчаючы саломінаю папяросьнік, Тамаш жартаўліва сказаў:

— Дзе ты, сынку, каўнер свой падзеў?

Моцна пацягнуўшы чырвоным ад ветру носам, Юрка адказаў:

— Чорт яго ведае, недзе адарваўся.

— Трэба прышыць, сынку. Бо кажух без каўняра, усё роўна як певень без хваста.

— І так даносіцца. Стары ўжо.

Юрка павінаватаму ўсьміхнуўся.

Тамаш паджартоўваў: