Старонка:Памяці Івана Луцкевіча ў першые ўгодкі сьмерці яго (1920).pdf/55

Гэта старонка была вычытаная

Сьвятое гэта месца!..

Ахвяруецца Івану Луцкевічу.

У часе „нелегальнага“ жыцьця с. п. Івана Луцкевіча ў Вільні ён усе свае багатые зборы старасьвеччыны хаваў у рэдакцыі «Наша Нівы». Гэтае „сьвятое месца“ і навеяла Зьмітраку Бядулі гэтые думкі, ахвярованые Ів. Луцкевічу, калі Бядуля першы раз быў прыехаў у Нашу Нівy ў 1912 г.Рэд.

Ціха…

Якое хараство схавана ў гэтай цішыні!

Якіе глыбокіе думы пасеялі ў ей свае зярняты!

Якіе таëмные казкі цудоўнае паэзіі наіграваюць на яе нявідзімых струнах нябесные мэлёдзіі!

Ціха…

Я люблю гэту цішыню… Я малюся ёй, як нейкаму сымвалу чыстаты…. Здаецца мне, што як Богу трэба было стварыць чалавека, то Ен райскім келіхам сваім набраў матэрыялу з мора цішыні для чалавечае душы…

У часіны самае нямое цішыні, быццам лебядзі сярод хваль, усплываюць на вяршыны творчасьці думы вялікіх геніяў…

У гэтых часінах цішы гараць у высі праменьні рожных вер, з каторых людзі снуюць сваё шчасьце зямлі.

У гэтых часінах цішы байцы за ідэю знаходзяць духовую сытасьць і пазнаюць, якімі быць трэба, каб-ткі запраўды „людзьмі звацца“.

У гэтых часінах цішы зьяўляюцца рожные таёмные мары і спаўняюцца жаданьні чыстых сэрц…