Старонка:У прасторы (1926).pdf/46

Гэта старонка не была вычытаная

сьлед, за рукі поп вадзіў, заплоціш, бывала, на дыване стаіш, са сьвечкамі ў руках, дружкі вянцы над галовамі трымаюць…

— А мо‘ гэтак і ляпей?

— Хто-ж яго ведае…

VI

Брат Гэлькі, што ў арміі Чырвонай служыў, да хаты вярнуўся. А бацька пра ўсё і пачаў выкладаць, бы на талерку.

— Ці правільна гэта, што Гэлька са мною старым зрабіла, кінула, у касамолы пашла, без дазволу і благаславеньня бацькінага замуж за Тодара вышла…а?

— Правільна! — адказаў Андрэй.

— Ну што тут і рабіць, — аберуч за галаву Гэльчын бацька схапіўся.

— Памірыцца, у згодзе жыць, новы быт у жыцьцё праводзіць! — упарта настойваў Андрэй.

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .

Мінула некалькі часу. Аднойчы прышлі Тодар і Гэлька да бацькі, прывіталіся, як быццам-бы і нічога ня было, і сказалі:

— Тата! мы запрашаем вас быць у нас, сёньня ўвечары на хрысьцінах, але чырвоных!

Гэльчын бацька даў згоду.