Старонка:У прасторы (1926).pdf/61

Гэта старонка не была вычытаная

астаўся; куды ні павярні — усё адна Параска.

Жыцьцё навучыла яе быць грамадзяньніцай.

«Ведала, што аднэй цяжка справіцца ў гаспадарцы — сябром камітэту ўзаемадапамогі была, а праз гэта дапамагаў ён ёй. У коопэрацыю запісалася — куды прадавала сваю тканіну і ніткі; чаго ня ведае — у сельсавет за радаю ідзе.

І ўсюды ёй дапамагалі, бо ведалі, што яна адна, прытым кабета.

III

Прышлі выбары.

У часе выбараў беднякі выдзьвінулі ў сельсавет Параску, ужо як адну з актыўных грамадзянскіх працаўніц, бо да выбараў яна была старшынёю Сялянскага Камітэту Узаемадапамогі.

Кандыдатура прашла аднагалосна.

Пасьля выбараў ідуць Ігнат з Параскай дахаты. Надзьмуў нос Ігнат.

Сёньня ён злосны.

— Параску выбралі ў сельсавет, — разважае Ігнат, — працаваць ёй у Сельсавеце, а мне, значыць, заместа Параскі ў поле прыдзецца ісьці, дурань я, ці што?

Прышлі ў хату.

Вось тут і наваліўся Ігнат на Параску.

— Выбралі, выбралі, падумаеш, ня пушчу нікуды, у хаце працаваць павінна.