Старонка:У прасторы (1926).pdf/62

Гэта старонка не была вычытаная

Параска перш адказвала:

— Раз выбралі, значыць і працаваць трэба! Ты-ж, Ігналька, у хаце чаму нічога ня робіш! Я і ў полі цэлы век, і дзяцей даглядаю, і тку, а ты толькі і ведаеш, што на печцы спаць ды да суседзяў хадзіць самагонку з надтайку смактаць!

Ня ўзьлюбіў праўды Ігнат.

Зьбіў на чорнае яблыка Параску.

Ды пад канец бойкі:

— Ня трэба мне такую жонку, к ліху яе, я такую вазьму, што працаваць на мяне будзе. Непатрэбна ты цяпер мне. Калі будзеш працаваць у Сельсавеце — развод павінен буду ўзяць з табой. Ідзі на ўсе чатыры бакі. Ня трэба такая!

Залілася сьлязьмі Параска, плакала доўга, выліла ў сьлязах усё сваё гора, гора прыгнечанай гультаём мужам кабеты.

Нарэшце парашыла:

— Раз развод, дык развод, усё роўна за Ігнатам абрыдла жыцьцё, хоць у магілку жыўцом лезь… аднак, што яна будзе рабіць далей, — разважала яна — па разводу? Дзе прытуліцца? Як быць з дзяцьмі? Дзе іх пакінуць?

Куды самой ісьці?..

IV

Чуць устаў раніцой Ігнат, зноў тое самае.

— Ідзем браць развод, дый толькі!

— Нічога ня зробіш! Раз развод хочаш,