Старонка:У прасторы (1926).pdf/64

Гэта старонка не была вычытаная

V

Вас мо‘ цікавіць, як жыве Параска цяпер?

Дык вось слухайце — з яе ўласных слоў:

— Жыву я цяпер з сынам-комсамольцам, якому ўжо семнаццаць год.

Цяжка прыходзілася пасьля разводу.

Жыла ў настаўніка нашае вёскі. Добры чалавек, прытуліў мяне.

На старасьці гадоў грамаце вучыў. За поўгода пісаць і чытаць навучылася.

На выдзеленай зямлі хату пабудавала; лесу Камітэт Узаемадапамогі даў.

Гора навучыла мяне жыць. Цяпер я на справе, ўбачыла, што толькі Савецкая ўлада апякуецца над працоўнымі, не дае ім загінуць.

Вы пытаецеся пра Ігната?

П‘яніца быў, п‘яніцай і застаўся — з дзеўкай з суседняе вёскі жыве, цяпер шкадуе, што разышоўся/

А я цяпер старшыня сельсавету, сябра Райвыканкому.

А праўду казаць — баяцца самагоншчыкі мяне, — дзе ні даведаюся, усё роўна накрыю.

З беднякамі і сераднякамі жыву душа ў душу. А іх у нас большасьць.

Стала граматнай — сьвет другі адчыніўся.

Кніжкі чытаю, у газэту пішу.

Комсамольскую ячэйку ў нас, у вёсцы, з сакратаром сельсавету організавала, з жанчынамі сходы праводжу.