Старонка:Carot Michas.Vybranaje.djvu/112

Гэта старонка не была вычытаная

— Але, сёння прыйшоў на тры месяцы на пабыўку…

— Гэта ты — Андрэй Халімонаў Драчун?

— Я.

— Ты арыштован!

Усе, разявіўшы раты, застылі.

— Гэй, вы,— загукаў ураднік,— зараз жа зрабіць вобыск.

Два стражнікі сталі каля дзвярэй, а два прыняліся шукаць…

— Што вам трэба? — супакойна запытаў Андрэй.

— Мы ведаем, што нам трэба! — крыкнуў ураднік.— Толькі нікога не выпускаць — усіх абшукаем…

Мужыкі пачалі шаптацца. Ніхто не ведаў, чаго шукаюць. Жонка Андрэя і двое малых дзяцей пачалі плакаць.

— Вось як ты з вераю і праўдаю служыш цару? — гаварыў ураднік, сочачы за вобыскам…

— Даволі таго, што вы, сабакі подлыя, верна яму служыце…

— Ага,— заскрыпеў зубамі ўраднік,— значыць, праўда…

— Ну, дык не шукайце, здраднікі людскія, я сам вам аддам,— і пры гэтых словах Андрэй дастаў свой паходны мяшок і выцягнуў адтуль жмут папер…

— Вось, задушыцеся імі…

— Няўжо ж, як Бутрыма, за кніжкі…— пачалі шаптацца мужыкі…

— Больш няма? — перадаючы стражніку паперы, пытаў ураднік.

— О, не бойся, ёсць столькі, што ўсе вы, царскія найміты, не сабераце…

Праз некалькі хвілін Андрэй, акружаны стражнікамі, выходзіў з хаты. Жонка залівалася горкімі слязьмі… Бабы і мужыкі таксама пачалі плакаць.

— Ненадоўга,— сказаў Андрэй,— хутка пабачымся… А я пайду вам Пасекі адваёўваць… Глядзіце жонкі… дзяцей…

Асенняя чорная ноч пацямнела, калі Андрэй выйшаў на вуліцу… Мужыкі пачалі разыходзіцца, а бабы супакойвалі жонку Андрэя, якая кінулася на пасцель і залілася, як морам, слязьмі.