Хрыстаматыя беларускае літэратуры. ХІ век—1905 год/З макаранічн. вершаў/За пенкнай паненкай аж душа сумуе…

Яко ценцерук у лесе балбоча… За пенкнай паненкай аж душа сумуе…
Верш

1922 год
З „Белар. Энэіды“ В. Равінскага
Іншыя публікацыі гэтага твора: За пенкнай паненкай аж душа сумуе…

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




∗          ∗

За пенкнай паненкай аж душа сумуе,
Як тая зязюля жаласна кукуе.
Як ня бачу панны, жыцьце мне — магіла,
Бардзо болі глова, уцякае сіла.

Дам я тобе зэгар, а велькі, як рэпа, —
Нех пры твоім сэрцы заўшэ моцна клепа,
Хай наўпамінае, цо я ці поведзіл,
Што і ў дзень і ў ночы неспокойне седзел…

Ніц мі — нічога мне.
Рве сен мэ — рвецца маё.
Кеды пшыядэн і сёндэн — калі прыеду і сяду.
Мен улечы — мяне вылячыць.
пенкнай — прыгожай.
бардзо болі — дужа баліць.
заўшэ — заўсягды.
Зэгар — гадзіньнік.
Цо — што.
Ці — табе.



Гэты твор быў апублікаваны да 1 студзеня 1929 года і знаходзіцца ў грамадскім набытку ўва ўсім свеце, бо аўтар памёр, прынамсі 100 гадоў таму.