Ветразі (1929)/II/Кінь, ты, кінь

⁂ Задыміўся імжою сыр-бор Кінь, ты, кінь
Верш
Аўтар: Тодар Кляшторны
1929 год
Сямейны прымус

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




КІНЬ, ТЫ, КІНЬ…

Кінь, ты, кінь дарагія каралі,
Скінь з брывей цьмяна-восенскі грым.
Дай руку, і ў шалёным запале
Ці атруцім жальбу, ці згарым.

За фальшывыя колеры твару
Насьмяецца над дзеўчынай лёс…
На зямлі ня існуюць „Тамары“
І сумотныя духі нябёс.

Ня існуюць!..
Пад месяцам дальнім,
Нельга хлеб на лятункі мяняць…
Вось за фальшы цябе раскахалі, —
За душу не пасьпелі кахаць.

І ня плач, што цябе раскахалі,
Я умею з-пад грыму чытаць.
Твае вочы мне тое сказалі,
Што нялёгка у словах сказаць.

Дай руку,
Гэту здань ракавую
Шчырым словам разьвей, разгані,
І табе мо‘ аднэй раскажу я,
Раскажу пра мінулыя дні.


∗     ∗

Ёсьць на сьвеце усякія душы…
Заўжды чулых ня любіць сусьвет…
Уяві:
Ты цалуеш падушку, —
Дарагую цалуе сусед…

І ня спыніш тады парываньняў,
Будзеш доўгія ночы бяз сна
Ты праводзіць да сіняга раньня
За шыпучым бакалам віна…

Дым жальбы не разгоніш сьлязамі,
Раны сэрца ня выгаіш сном,
А нябачна заплоціш гадамі
За яе, за парыў, за віно…

Пражывеш маладосьць і містычна
Нешта будзеш у дальнім шукаць…
Пражывеш, каб сказаць апатычна:
„Нельга хлеб на лятункі мяняць“.

Дык пакінь дарагія каралі,
Скінь з брывей цьмяна-восенскі грым.
Дай руку,
І ў шалёным запале
Ці атруцім жальбу, ці згарым.

1927 г.