Ветразі (1929)/II/Сямейны прымус

Кінь, ты, кінь Сямейны прымус
Верш
Аўтар: Тодар Кляшторны
1929 год
Адважная паненка

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




СЯМЕЙНЫ ПРЫМУС

На асеньнім фоне адвячорак
Залаціў вішнёвыя сады,
На асеньніх сьцежках адвячорак
Замятаў далёкія сьляды…

Хутка змрок лятункавай і чорнай
Зашуміць між клёнамі касой…
Першы раз у гэты адвячорак
Наманю бяз болю дарагой…

Пазяхну, як пава маладая,
І скажу спагадліва у дым:
— Запалі тут прымус, дарагая,
Прынясі з калодзежа вады.

Сам пайду ў няведамыя сеці,
У палон к няведамай пайду,
Каб ніхто на сьвеце ня прыкмеціў,
Не заўважыў ціхую хаду.

Толькі струны восенскай роялі
Запытаюць ціха туманы:
— Ці ня вы прысягу падпісалі?!.
Дык пабудзьце-ж сьведкамі маны…

Ім адкажуць пройдзеныя мілі:
— Толькі трупы здольны не маніць,
Дзе сямейны прымус запалілі,
Там патухлі дальнія агні.

Там замест бяскрайніх парываньняў
Халадок прыцішанай ракі,
Там прысягу вечнага каханьня
Разьмяняў агонь на вугалькі.

Мы з другой пад звоны-перазвоны
З рысакамі зьнікнем у туман,
Дзе тугой расьпісываюць клёны
Надвячорны восенскі экран.

Я скажу:
— Так даганяюць шчасьце,
Так губляюць ўсё на рубяжы…
Цябе прымус дзесьці зачакаўся,
І абоіх дальнія крыжы.

Дык запішам гэтыя хвіліны,
Панясем іх ў прозу і ў труну,
І ніколі, любая дзяўчына,
Ня журы сямейную ману.

Шмат гадоў пад месяцам манілі,
І цяпер ня скончылі маніць…
Дзе сямейны прымус завалілі,
Там патухлі дальнія агні.

Вось і я пад месяцам і дахам
Ня шукаю ціхіх берагоў…
Не хачу быць рэдкім кандыдатам
Несалоных райскіх пірагоў.

Верасень, 1928 г.