Раздзел XXX Коннік без галавы. Раздзел XXXI
Раман
Аўтар: Томас Майн Рыд
1941 год
Арыгінальная назва: The Headless Horseman (1865)
Пераклад: Уладзімір Ляўданскі
Раздзел XXXII

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




Раздзел XXXI

УДАЧНАЯ ПЕРАПРАВА

Перапіска прадаўжалася нядоўга. Закаханыя шукалі сустрэчы. Каханне, якое ўспыхнула ў сэрцах Луізы і Морыса, не спынялася перад перашкодамі.

Шляхі да спаткання неўзабаве былі знойдзены.

Ужо двойчы закаханыя сустракаліся ў начной цішыні старога саду. Двойчы яны абмяняліся любоўнымі клятвамі пры мігаючым святле зорак. Было назначана і трэцяе спатканне.

А горды плантатар аставаўся ў прыемнай невядомасці. Ці мог ён падумаць, што адзіная дачка, яго гордасць, так жорстка ашукае яго? Ён даўно песціў думку, што паправіць свае справы, выдаўшы сваю красуню-дачку за багатага і знатнага чалавека. Ці мог ён падумаць, што яна, забыўшыся аб усіх традыцыях свайго соцыяльнага асяроддзя, сустракалася начамі з простым паляўнічым на коней?

Вядома, у яго не было цяпер і ценю падазрэння. Яму-б гэта здалося занадта непраўдападобным, занадта страшным. Ён быў здаволены, што Луіза цярпліва пакарылася яго патрабаванню і спыніла прагулкі конна. Яго крыху хвалявала такая незвычайная для яе пакорлівасць. Ён іншы раз нават шкадаваў аб сваёй забароне.

* * *

Была месячная ноч. Толькі на поўдні бываюць такія ночы. Срабрысты дыск месяца плаўна слізгаў па сапфіравым небе. У празрыстым паветры магутнымі контурамі вырысоўваліся горы. Нерухома замерла лісце дрэў, нібы прыслухоўваючыся да начных галасоў звяроў, птушак і насякомых. У такую ноч цяжка спаць закаханаму.

Было ўжо каля паўночы, калі коннік выехаў з варот гасцініцы Обердофера. Ён паехаў па дарозе, якая спускалася да нізоўя Леоны, і неўзабаве знік з вачэй спазніўшыхся падарожнікаў, якія спяшаліся ў сетлмент.

Гэта была тая дарога, якая ішла міма гасіенды Каса-дэль-Карво па супроцьлеглым беразе Леоны. Даехаўшы да зараснікаў акацый, коннік саскочыў з каня і прывязаў яго да дрэва. Затым ён зняў з лукі сядла доўгую вяроўку, звітую з конскага воласа, скруціў яе кальцом і, надзеўшы на руку, ціха рушыў у бок гасіенды.

Перш чым выйсці з-пад прыкрыцця густога ценю дрэў, ён ўважліва паглядзеў на неба і на ярка свяціўшы месяц.

«Няма сэнсу чакаць тут, пакуль гэты прыгажун схаваецца, — падумаў ён з заклапочаным выглядам. — Як відаць, ён рашыў панаваць тут да раніцы».

Пасля ён пачаў вымяраць вачыма адкрытае месца, якое аддзяляла яго ад берага ракі. Гасіенда Каса-дэль-Карво была размешчана якраз насупраць, на супроцьлеглым беразе.

«Што, калі цяпер хто-небудзь там блукае? Наўрад ці магчыма гэта ў гэты час ночы. Хіба толькі, калі каму не спіцца ад цёмных думак. Ба! Ды там-жа ёсць такі чалавек! Калі толькі ён не спіць, то напэўна заўважыць мяне. Але што-ж рабіць? Не дачакаешся-ж, пакуль зойдзе месяц, а на небе няма ніводнай хмаркі. Я не магу прымушаць яе чакаць. Я павінен рыскнуць. Такім чынам, наперад!»

Пры гэтых словах ён хуткімі і асцярожнымі крокамі пачаў ісці па адкрытым месцы ў напрамку да ракі і хутка падышоў да абрывістага берага Леоны.

Не затрымліваючыся тут, ён спрытна спусціўся па звілістай сцежцы абрыва і апынуўся ля самай ракі.

Якраз насупраць, ля другога берага, стаяла маленькая лодка пад ценем вялікага топаля.

Некаторы час чалавек нібы вымяраў вачыма шырыню ракі і адначасова ўважліва ўглядаўся ў зараснікі на супроцьлеглым беразе.

Пераканаўшыся, што там нікога няма, ён узяў сваё ласо і спрытным рухам перакінуў цераз ўсю шырыню ракі.

Пятля апусцілася на насавы выступ лодкі. Зацягнуўшы пятлю, ён перацягнуў лодку да сябе.

Пераправіўшыся і прывязаўшы лодку, начны госць Каса-дэль-Карво стаў у цені топаля.

Наўрад ці патрэбна гаварыць, што гэта быў Морыс-мустангер.