Курганная кветка (1914)/Ноч позная…

Лебядзіная песьня ⁂ (Ноч позная…)
Верш
Аўтар: Канстанцыя Буйло
1914 год
Я шукала…
Іншыя публікацыі гэтага твора: Ноч позная. Вецер гудзіць, завывае…

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




∗     ∗

Ноч позная. Вецер гудзіць, завывае,
Так жаласна-сумна шуміць;
А мне сэрца з болю ў грудзях замірае,
Душа так страшэнна баліць!

О, вецер! ты плачэш, ды ты йшчэ шчаслівы,
Свабодны ляціш у прастор;
Заенчыш — спагадна шумяць, стогнуць івы,
І плачэ с табой сівы бор.

О якжэ-б с табою ляцець я хацела,
Пакінуць і сьвет і жыццё!
С табой я летала-б, с табой-бы гудзела,
Жаль зліўшы ў тваё у выццё.

Мы-б ночкай насілісь ў шырокім абшары
Праз выдмаў вялікі разлог,
Праз пушчы лясные, балоты, імшары,
Гдзе-б толькі забрацца ты змог.

Ў выццё тваё, вецер, зліла-б мае стогны,
І выў бы ты болем маім, —
Мо сэрцэ людзкое спагадаю дрогне
Над болем вялікім такім.

Тады не адна я ўжо буду з думою,
Што цёмнае ночкі чарней…
Вазьмі мяне, вецер, летаці с сабою,
Спагады шукаць у людзей!