Ветры буйныя (1927)/V/Я пакахаў цябе да сьлёз

Ой, вярбіна зялёная Я пакахаў цябе да сьлёз
Верш
Аўтар: Паўлюк Трус
1927 год
Не засьпі, — пабудзі мяне рана

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




Я ПАКАХАЎ ЦЯБЕ ДА СЬЛЁЗ…

I

Ой, вёска, вёска пры гасьцінцы,
Пад ціхі гоман вербалоз,
Яшчэ з гадоў свайго дзяцінства,
Я пакахаў цябе да сьлёз!

Твае гаі… У цьвеце нівы…
Твае вішнёвыя сады!..
Пад гоман рэчак гутарлівых
З табой я вечна малады!

Заплачуць вербы над крыніцай,
Як я, ўдалі ад тваіх хат,
Сягоньня ўспомню вечарніцы
І сьпевы гулкія дзяўчат.

„Ой, там за гуменцам,
За зялёненькім…
Ціха шуміць зялёная дуброва“…

Тваіх я песень не забуду,
Як не забуду й цьвет красы,
І доўга доўга слухаць буду
Твой сьпеў ў паўночныя часы!..

II

Заснуць у ветразі даліны,
Пад месяц журацца кусты…
Маўчаць асмуглыя рабіны,
А за вакном лісты… лісты…

З усьмешкай радаснай і кволай
Завяла сінь на верасох,
Дзе вербы хіляцца да долу,
Да долу гнуцца ў паплавох.

Гаі… і вёска пры гасьцінцы,
Чаму пад гоман вербалоз
Яшчэ з гадоў свайго дзяцінства
Я пакахаў цябе да сьлёз?

Чаму зара цьвіце над гаем,
Дарогі тонуць у імгле?!.
І ўсё пад месяц разгадаю,
Як толькі ўспомню пра начлёг!..

Засьне сяло… Нідзе нікога…
Ня сьпіцца ўвечар аднаму, —
Каня сядлаеш варанога,
На грыву схілішся яму;

Ды мчышся віхрам на дарогу
І там прышпорваеш каня,
Дзе ў цьвеце журацца разлогі
І путы ў беразе зьвіняць.

Ой, вёска, вёска пры гасьцінцы,
Таму пад гоман вербалоз
Я пакахаў цябе з дзяцінства
І пакахаў да сьлёз!

III

Выйду ў поле я
Ў залаты прастор,
Там прывольная
Рунь кудравіцца…
І пад водгульле,
Пад вясновае
Буйна гольлямі,
Славай новаю
Цёмна-сіні бор
Кучаравіцца.
А пры тым бары
Ой, залоціцца,
Пад акном гарыць
Залаты усход.
Рэчка шустрая
Песень хвалямі,
Чыстай люстраю
Ды каралямі
Вольна коціцца
Пад аер-чарот.
А над рэчкаю,
Над крыніцаю
Хутары стаяць,
Усьміхаюцца, —
Вачмі-зорамі,
Зараніцамі,
Сьветла-чыстымі,
Прамяністымі
Ў лона сініх вод
Углядаюцца.
Выйду ў поле я
Ў далячынь-прастор,
Там прывольная
Рунь кудравіцца,
І пад водгульле,
Пад вясновае,
Сьветлай воляю,
Славай новаю
Цёмна-сіні бор
Кучаравіцца.

1924 г.