Зорнасьць (1927)/З краіны гор/Зурна

Каўказ Зурна
Верш
Аўтар: Алесь Гурло
1927 год
Зыкі зурновыя
Іншыя публікацыі гэтага твора: Зурна (Гурло).

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




ЗУРНА

Ах, зурна! Гэта —тая-ж жалейка
У непадкупным яе харастве.
Вабіць соладам, шчырасьцю нейкай,
Зыкам новым, нязнаным заве.

Нешта лезе знаёмае ў вушы,
Мне здаецца — жалейка з лазы
Расчыняе прад кімсь сваю душу.
Ах, люблю і цяпер гэты зык!

Многа часу ужо прамінула,
Многа плыні унесьлі вады.
Разьвітаўся я з вёскаю чула
І пайшоў вандраваць ў гарады.

Ўжо ня чую жалейчыных сьпеваў я,
На жалейцы забыў іграць сам,
Ўжо ня шэпчуць калосьсі мне сьпелыя,
Ня зьвініць мне у лузе каса.

Давялося мне быць ў краі чараў,
Дзе узвышшы усьнежаных гор
Зорка сочаць нямыя абшары.
Тут пачуў я зурны перабор.

Ён мне здаўся прыгожым і блізкім,
Як жалейка ў губах пастуха,
Калі ён, як натхнёны музыка,
Можа разам іграць і ўздыхаць.

Кіславодзк, 1925 г.