Хрэстаматыя новай беларускай літэратуры (1927)/IV/В/Цішка Гартны/Песьні/Свабода

Песьня грабара Свабода
Верш
Аўтар: Цішка Гартны
1927 год
Сон
Іншыя публікацыі гэтага твора: Свабода (Гартны).

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




Свабода.

Я убачыў яе ваддалёк,
Сярод ночы цямлівай, глухой,
Убіраўшай яе ў цёмны змрок
І пяяўшай літаньнi над ёй.

Я убачыў яе і ўзгарэў, як агонь,
Як усходняга сонца лучы,[1]
І хутчэй паляцеў наўздагонь,
Паляцеў да яе, крычучы:

„Не ўцякай ты, багіня красы,
Зыркi водблiск сiячага дня!
Дай напіцца твае мне расы
Дай часьціну твайго мне агня!

Я сасмагшую душу расой
Волядаўчаю ўсю акраплю,
А агонь гэты дзіўны я твой
Ў сэрцы сьвежым сваiм запалю

І, бы вырваны з клеткi той зьвер,
Ў бой з няпраўдай ліхой палячу,
Хоць да шчасьця шукаючы дзьвер
Сваім жыцьцем за ўсё заплачу“.

I наўкола ад крыку майго
Раздавалася рэха, бы гром;
Я-ж да месца сьвятога таго,
Дзе стаяла яна, бег бягом;

І расставіўшы рукі свае,
Бы галодны, што мусе самлець,
Я стараўся даткнуцца яе,
Каб у мiрганьнi яе распылець.

Але ночы хаўтурная цьма
Шчыльна-шчыльна павiсла над ёй,
Так што ў змроку пасмугла яна
Перад смагай гарачай маёй.

I як быццам далася на крок[2]
Далей-далей, назад ад мяне,
Ды ізноў паказалась здалёк,
Разгарэўшыся ў зыркiм агне.

Я-ж ня стаў, не жахнуўся патом,[3]
А ўсе сілы ў сабе пазьбіраў
І з гарачым душэўным агнём
Сьмела к ëй набліжаціся стаў.

I ў душы згартаваўшы намер
Ўсё жыцьцё ад яе не адстаць,
Стаў я окліч яе пераймаць,
Які здалі казаў: „Толькі вер

Й не глядзi, што наўкола цябе
Непрабачная ночка стаіць;
Бiся з цьмою[4] і ў той барацьбе
Ты патрапіш мяне улавiць“.

Што далей — мой увераней крок,
Што далей — й яна бліжай ка мне,
I мой цьвёрды ваяцкі зарок
Хутка-хутка яе нажане[5].



  1. Рус. — прамені, косы.
  2. Полён. — шаг.
  3. Потым.
  4. Ужываецца болей — цемрай.
  5. Нагоніць.