Шляхам жыцьця (1913)/III/Як у повесьці

Над рэкою ў спакою… Як у повесьці
Верш
Аўтар: Янка Купала
1913 год
Дзяўчынка і вянок
Іншыя публікацыі гэтага твора: Як у повесьці.

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




Як у повесьці.

Шлях. Каля шляху лес хілкі.
Вёска, дзе лес, і магілкі;
Ў вёсцэ—с сьвятліцай хаціна,
Ў хаце—з бабуляй дзяўчына.

Там жэ паблізку стаяла
Гэткая-ж хатка без мала,—
Хлопец у хаце жыў з дзедам,
Быў тэй дзяўчыны суседам.

Звалі дзяўчыну Маланкай,
Хлопца, чуў, клікалі Янкай;
Зналіся з малку абое,
Зналі і сёе, і тое.

Кожны год, цёплай вясною
Ў поле шоў Янка с сахою;
Кужэль Маланка снавала,
Цэўкі сукала і ткала.

Ў летку клепаў хлопец коску,—
Шоў луг касіці за вёску;
Сена дзяўчына сушыла,
Ніўку жаць потым хадзіла.

Жыта ляшыў ён у восень,
Ці біў лучыну із сосен;
Шла яна бульбу капаці,
Ці лён чэсала у хаце.

Сані ён ладзіў зімою,
Ехаў, ці йшоў ў лес с пілою;
Часам яна ў лес хадзіла,
Ці на таку малаціла.

Далей, не так ужо далей:
Янку кудысьці пазвалі,
Там пасадзілі за штосьці,
Не атпусьцілі і ў госьці.

Болей яго я не бачыў;
Чуў, што ня вельмі там скачэ,—
Нешта капае, валочэ,
Ждучы ўсё сонейка ў ночы.

Ну, а дзяўчына?.. Э, што там!
Збаю калісь аб ёй потым…
Людзі-ж казалі, што Янка
Вельмі любіўся з Маланкай.